Not seeing a Scroll to Top Button? Go to our FAQ page for more info. Kalendarz - miesiąc następny
Parfia Rzymskokatolicka w Pustkowie Osiedlu
Miesiące 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Miesiąc poprzedniMiesiąc bieżącyMiesiąc następny   
INTENCJE - Grudzień 2018  
 RYCERSTWA NIEPOKALANEJ
Aby Rycerstwo Niepokalanej było zdolne przekazywać wszystkim ludziom piękno i znaczenie macierzyństwa Maryi.
KALENDARZ - Grudzień 2018  
1
Sobota
Edmunda Natalii Eligiusza Blanki Aleksandra Rudolfa Eligiusza
Dzień powszedni
Św. Edmunda Campion, kapłana, męczennika (1540 - 1581) • św. Ageryka bpa (+ 588) • św. Aleksandra Briant kpł. m. (+ 1581)
św. Ananiasza m. (+ 345) • św. Ansana m. (+ III/IV w.) • bł. Antoniego Bonfandini kpł. zk. (+ 1482) • św. Eligiusza bpa (+ 660)
bł. Jana z Vercelli zk. (+ 1283) • św. Kastrycjana bpa (+ III w.) • św. Natalii (+ III/IV w.) • św. Olimpiadesa konsula m. (+ III/IV w.)
św. Prokula bpa m. (+ poł. II w.) • św. Radulfa kpł. m. (+ 1581) • św. Ursycyna bpa (+ ok. 344)
PATRON DNIA
Św. Edmund Campion

Św. Edmund Campion, kapłan, męczennik (1540-1581). Urodził się w Londynie. Syn księgarza. Studiował w Oxfordzie. Był diakonem anglikańskim. Studium Ojców Kościoła przekonało go o wyłącznej autentyczności Kościoła katolickiego, do którego wstąpił w 1573 roku. Z tego powodu zagrożony aresztowaniem opuścił Anglię, schronił się na kontynent, a następnie udał się do Rzymu. Tam wstąpił do jezuitów. Po odbyciu nowicjatu w Brnie podjął wykłady z retoryki w Pradze. W 1579 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Był świetnym mówcą. Pisał wiersze i dramaty dla teatrów jezuickich kolegiów. Najbardziej znanym jest jego traktat "Decem rationes", w którym podejmuje polemikę z Kościołem anglikańskim. Rok później wezwano go do Rzymu, skąd został wysłany z misją do Anglii. Do Londynu dotarł wśród trudności. Tam przez kilka miesięcy pracował duszpastersko w konspiracji. Wkrótce potem musiał schronić się na prowincję. Wskutek zdrady ks. Campion został ujęty i więziony w londyńskim Tower. Tutaj obietnicami i groźbami usiłowano go skłonić do przejścia na anglikanizm. Odmówił. Wobec tego poddano go torturom, a następnie wytoczono proces, oskarżając o "zdradę stanu". Z rozkazu królowej Elżbiety I skazany na śmierć, zginął 1 grudnia 1581 roku na szafocie.
Beatyfikowany w roku 1886, kanonizowany w 1970.

W IKONOGRAFII św. Edmund przedstawiany jest w stroju jezuity. Jego atrybutem jest strzała.

2
Niedziela
Rafała Pauliny Pimena Balbiny Aurelii Blanki Piotra Jana Bibiany
I NIEDZIELA ADWENTU
Bł. Rafała Chylińskiego, prezbitera (WD)
W archidiecezji łódzkiej (WO)
św. Bibiany dz. m. (+ III w.) • św. Blanki królowej (+ 1252) • św. Chromacjusza bpa (+ 408) • bł. Jana Ruysbrocka kpł. (+ 1381)
bł. Marii Anieli Astorch zk • (+ 1665), św. Sylwana bpa (+ V w.) • św. Sylweriusza pp. (+ 537)
PATRON DNIA
Bł. Rafał Chyliński

Bł. Rafał Melchior Chyliński, kapłan, zakonnik. Melchior Chyliński urodził się w rodzinie szlacheckiej 1690 roku, we wsi Wysoczka (woj. poznańskie). W 1712 roku zaciągnął się do wojska, jako zwolennik króla Stanisława Leszczyńskiego. Z czasem został oficerem i komendantem chorągwi. W trzy lata później opuścił wojsko. Wkrótce potem wstąpił do franciszkanów. Tam otrzymał imię zakonne Rafał. Dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie. Życie ascetyczne łączył z posługą misyjną. Przebywał w klasztorach w Radziejowie, Poznaniu, Warszawie, Kaliszu, Gnieźnie, Warce nad Pilicą. Był cenionym spowiednikiem, kaznodzieją i opiekunem cierpiących, ubogich, opuszczonych. Jego pobożność oraz miłosierdzie zjednały mu za życia opinię świętości.
Zmarł 2 grudnia 1741 roku w Łagiewnikach koło Łodzi. Tam znajdują się jego relikwie.
Ojca Rafała beatyfikował Jan Paweł II w Warszawie (1991).

W IKONOGRAFII bł. Rafał przedstawiany jest w brązowym habicie franciszkańskim i w czerwonej stule.
Jego atrybutami są: księga na stole, dyscyplina, krzyż.

3
Poniedziałek
Franciszka Kasjusza Kasjana
Św. Franciszka Ksawerego, Kapłana (WO)
św. Biryna bpa Dorchester (+ 650) • św. Galganusa ps. (+ 1181) • św. Kasjana m. (+ III/IV w.) • św. Lucjusza (+ II w.?)
św. Miroklesa bpa ( + ok. 341)
PATRON DNIA
Św. Franciszek Ksawery

Św. Franciszek Ksawery urodził się w 1506 roku na zamku Xavier (Hiszpania). Ojciec był doktorem uniwersytetu w Bolonii, prezydentem Rady Królewskiej Navarry. W 1525 roku Franciszek podjął studia teologiczne w Paryżu. Uzyskawszy stopień magistra wykładał w kolegium. Zaprzyjaźnił się wtedy z Ignacym Loyolą. W 1534 roku złożył z nim i innymi towarzyszami śluby Dało to początek Towarzystwu Jezusowemu. W trzy lata później przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1537-1538 apostołował w Bolonii, a następnie w Rzymie. W tym czasie Paweł III zatwierdził nowe zgromadzenie-jezuitów. W 1541 roku, zaopatrzony w królewskie pełnomocnictwa oraz mandat legata papieskiego, przez Lizbonę wyruszył na misje do Indii. Wylądował w Goa 6 maja 1542 roku. Pokorą i niezwykłą postawą pełną miłości zjednał sobie tamtejszych mieszkańców. Nawrócił niezliczone rzesze. Zorganizował liczne misje, seminarium, nowicjat. Odbył misje, m. in. do Malakki (północny Singapur), na Moluki, Cejlon, wyspę Ambon, Kochin (Wietnam). Następnie rozpoczął ewangelizację w Japonii, gdzie założył stuosobową wspólnotę chrześcijan. Był tytanem pracy nadzwyczajne sukcesy były owocem jego modlitwy i głębokiego życia wewnętrznego.
Zmarł 3 grudnia 1552 roku na wyspie Sancian koło Kantonu podczas misji do Chin. Ciało jego sprowadzono do Goa, gdzie spoczywa w kościele Di Gesu. Św. Franciszka kanonizował Grzegorz XV (1622).
Jest patronem zakonu misjonarzy misji katolickich ( 1927), Indii, Japonii. marynarzy. Orędownik w czasie zarazy i burz.

W IKONOGRAFII św. Franciszek Ksawery przedstawiany jest w sukni jezuickiej obszytej muszlami lub w komży i stule. Niekiedy otoczony jest gronem tubylców.
Jego atrybutami są: gorejące serce, krab, krzyż, laska pielgrzyma, stuła.

4
Wtorek
Barbary Jana Krystiana Adolfa
Dzień powszedni
Św. Jana Damasceńskiego, Kapłana (WD)
Św. Barbary Dziewicy Męczennicy (WD)
W archidiecezji katowickiej patronki diecezji (WO)
W diecezjach sosnowieckiej i gliwickiej (WO)
św. Annona bpa (+ 1075) • św. Bernarda bpa kard. (+ 1133) • św. Feliksa bpa (+ ok.432) • bł. Filipa Rinaldi zk. (+ 1931)
św. Maruty bpa (+ ok. 420) • bł. Piotra Pettinaro tercjarza (+ 1361) • św. Osmunda bpa (+ 1099) • św. Teofanesa (+ 780)
PATRON DNIA
Św. Barbara dziewica

Św. Barbara dziewica, męczennica (+306). Poniosła męczeńską śmierć w Nikomedii (lub Heliopolis). Jest patronką archidiecezji, katowickiej, Edessy, Kairu. architektów, cieśli, dzwonników, flisaków górników hutników kamieniarzy, kowali, ludwisarzy, marynarzy, murarzy, saperów strażników, szczotkarzy, tkaczy, więźniów, wytwórców sztucznych ogni, żołnierzy (szczególnie artylerzystów i załóg twierdz) oraz patronką dobrej śmierci. Jedna z Czternastu Świętych Wspomożycieli. Według starej legendy była piękną córką bogatego poganina Dioskura z Heliopolis w Bitynii (płn. cz. Azji Mniejszej). Ojciec wysłał ją na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się z chrześcijaństwem. Prowadziła korespondencję z wielkim filozofem i pisarzem Orygenesem z Aleksandrii. Pod jego wpływem przyjęła chrzest i złożyła ślub czystości. Ojciec dowiedziawszy się o tym, pragnąc wydać ją za mąż i złamać opór dziewczyny uwięził ją w wieży.
Jej zdecydowana postawa wywołała w nim gniew tak wielki, że ją zabił. Wkrótce przypłacił to nagłą śmiercią od pioruna.

W IKONOGRAFII św. Barbara przedstawiana jest w długiej, pofałdowanej tunice i w płaszczu, z koroną na głowie, niekiedy w czepku. W ręku trzyma kielich i Hostię - według legendy tuż przed śmiercią anioł przyniósł jej Komunię św.
Czasami ukazywana jest z wieżą, w której była więziona, oraz z mieczem, od którego zginęła. Atrybuty: anioł z gałązką palmową, dwa miecze u jej stóp, gałązka palmowa, kielich, księga, lew u stóp, miecz, monstrancja, pawie lub strusie pióro, wieża.


[Rozmiar: 26196 bajtów]

Św. Jan Damasceński, kapłan, doktor Kościoła (ok.675 - ok.749). Urodził się w Damaszku w chrześcijańskiej rodzinie arabskiej. Był synem ostatniego namiestnika miasta. Jan przez kilka lat pełnił obowiązki logoteta - przedstawiciela ludności chrześcijańskiej wobec kalifa. Z powodu zaostrzenia się postawy kalifa w stosunku do chrześcijan zrezygnował z urzędu i udał się do klasztoru św. Saby niedaleko Jerozolimy. Tam przyjął święcenia kapłańskie. Kościołowi służył ogromną wiedzą i wymową. Przez długie lata był doradcą patriarchy. W sporze z obrazoburcami wystąpił w obronie obrazów Napisał liczne i cenne dzieła teologiczne. Część z nich jest syntezą teologii wschodniej, na którą wywarł ogromny wpływ. Pisał hymny poświęcone Matce Bożej.
Zmarł w klasztorze św. Saby Jest uważany za ostatniego z Ojców Kościoła Wschodniego. W 1890 roku ogłoszony doktorem Kościoła. Jest patronem farmaceutów, malarzy ikon oraz obrazów świętych.

W IKONOGRAFII Jan Damasceński przedstawiany jest w chwili, kiedy anioł uzdrawia go, przykładając rękę, którą - według legendy - odciął mu cesarz bizantyjski Leon.
Jego atrybutem jest księga, pióro pisarskie.

5
Środa
Saby Kryspiny Edyty Krystiana Krystyny Gerarda Jana Sabiny Wilmy Filipa
Dzień powszedni
Św. Saby Jerozolimskiego, kapłana, opata • bł. Bartłomieja zk. (+ 1495) • św. Dalmacjusza bpa m, (+ III w.)
św. Jana bpa w Polybotum (+ IX w,) • św. Jana Almonda m. (+ 1612)
śwśw. Juliusza, Potamii, Kryspina, Feliksa, Gratusa, mm. (+ 304) • św. Kryspiny m. (+ 304) • św. Mikołaja Stensena kpł, (+ 1686)
św. Nicecjusza (+ 561) • św. Pelina bpa Brindisi m. (+ poł. IV w.)
PATRON DNIA
Św. Saba Jerozolimski

Św. Saba Jerozolimski, kapłan, opat. Urodził się w 439 roku w Mutalasce koło Cezarei Kapadockiej. Gdy ojca, oficera armii cesarskiej, przeniesiono do odległego garnizonu, Saba wychowywał się u krewnych. Od ósmego roku życia przebywał w klasztorze. Kiedy miał 18 lat, udał się do Palestyny. Przez jakiś czas przebywał w klasztorze Theoktistos. W 469 roku podjął życie pustelnika na Pustyni Judzkiej. Z czasem gromadzili się wokół niego uczniowie. Założył dla nich Wielką Ławrę - klasztor Mar Saba. Święcenia kapłańskie przyjął w wieku 48 lat. W kilka lat później został archimadrytą wszystkich klasztorów i pustelników palestyńskich. Nie mogąc poddać dyscyplinie monastycznej niektórych pustelników, usunął się na pustelnię. Po pewnym czasie opuścił ją jednak, udał się do Jerozolimy i tam w pobliżu potoku Cedron założył Nową Ławrę. Zgromadziła ona kilkuset mnichów mieszkających w rozlicznych grotach. Saba założył w sumie 15 klasztorów i 3 hospicja dla pielgrzymów. W sporach doktrynalnych opowiedział się za nauką Soboru Chalcedońskiego (451). Z myślą o jej przyjęciu udał się do cesarza Anastazego I w Konstantynopolu. Saba jest autorem "Typikonu" - księgi regulującej przebieg całorocznej liturgii. Została ona przyjęta przez cały Kościół Wschodni. Zmarł w Mar Saba 5 grudnia 532 roku.

6
Czwartek
Mikołaja Emiliana Jaremy Emila Jarogniewa Abrahama Piotra
Dzień powszedni
Św. Mikołaja, biskupa (WD)
św. Abrahama bpa (+ 557) • św. Aselli dz. (+ ok. 385)
śwśw. Dionizji, Datywy, Leoncji, Terencjusza, Emiliana, Bonifacego, mm. (+ 484) • św. Majoryka m. (+ 484)
św. Piotra Paschazego bpa z Jean m. (+ 1300) • św. Polichroniusza kpł. m. (+ IV w.)
PATRON DNIA
Św. Mikołaj z Miry

Św. Mikołaj, biskup (+ ok. 343/352?). Urodził: się w Patras w Grecji. Był biskupem Miry (Azja Mniejsza) na początku IV wieku. W działalności pasterskiej odznaczał się wrażliwością na ludzką biedę i nieszczęście. Swoją pomoc ofiarował dyskretnie lub anonimowo. Uczestniczył w soborze powszechnym w Nicei (325). Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Był tematem wielu legend. Jego relikwie od roku 1087 znajdują się w Bari. W XIII wieku pojawił się zwyczaj rozdawania w szkołach pod patronatem św. Mikołaja stypendiów i zapomóg. Przekształcił się później w zwyczaj ofiarowania prezentów zwłaszcza dzieciom.
Św. Mikołaj jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy. Jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli.

W IKONOGRAFII św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki wg legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów.

7
Piątek
Ambrożego Atendora Marcina Teodora Agatona Marii
Św. Ambrożego , Biskupa i Doktora Kościoła (WO)
św. Agatona żołnierza m. (+ 250) • św. Atenodora m. (+ IV w.) • św. Eutychiana pp. m. (+ 283) • św. Marcina op. (+ VI w.)
św. Serwusa m. (+ V w.) • św. Urbana bpa (+ IV w.)
PATRON DNIA
Św. Ambroży

Św. Ambroży - Bazylika Św. Ambrożego w Mediolanie

Św. Ambroży, biskup, doktor Kościoła. Urodził się około 340 roku w Trewirze. Ojciec był namiestnikiem cesarskim, prefektem Galii. Po jego śmierci Ambroży wraz z matką i rodzeństwem przeniósł się do Rzymu. Tam skończył szkołę retoryki i prawa. W wieku 30 lat został mianowany przez cesarza namiestnikiem prowincji Ligurii i Emilii ze stolicą w Mediolanie. W 374 roku podczas sporu arian z katolikami w sprawie wyboru biskupa Ambroży udał się do kościoła, aby załagodzić konflikt i oto nieoczekiwanie został wybrany głową Kościoła w tym mieście. Był jeszcze katechumenem. Zaskoczony namiestnik prosił o czas do namysłu. W nocy uciekł z miasta. Po długiej podróży o świtaniu ujrzał, że stoi u bram Mediolanu. Przyjął to jako znak woli Bożej. 30 listopada ochrzcił się. W dniu 7 grudnia otrzymał sakrę biskupią. Dał się poznać jako pasterz rozważny wrażliwy na krzywdę ludzką. Wyróżniał się silną wolą, poczuciem ładu, zmysłem praktycznym. Cieszył się wielkim autorytetem, o czym świadczą nadawane mu określenia: "kolumna Kościoła", "perła, która błyszczy na palcu Boga". Ideałem przyświecającym działalności św. Ambrożego było państwo, w którym Kościół i władza świecka wzajemnie udzielają sobie pomocy a wiara spaja cesarstwo. Był świetnym mówcą. Uczestniczył w synodach w Akwilei (381) i Rzymie (382). Zajął zdecydowane stanowisko wobec arian, zwłaszcza w sytuacji, gdy do Mediolanu przeniosła się matka cesarza - Justyna, ich jawna zwolenniczka. Był doradcą cesarzy. Pod wpływem Ambrożego wydano dekret uznający wyznanie katolickie za jedyną religię państwową (27 lutego 380). Nie bez sugestii biskupa Mediolanu cesarz Gracjan zrzekł się tytułu i stroju arcykapłana, jaki przynależał cesarzom rzymskim, oraz usunął z gmachu rzymskiego senatu ołtarz bogini Wiktorii, stanowiący symbol dawnej wiary. Pozostawał w przyjaznych stosunkach z cesarzem Teodozjuszem. Gdy ten z powodu zamieszek w Tesalonikach (390) kazał zebrać mieszkańców miasta w amfiteatrze i tam wymordował ponad 7000 osób, Ambroży wymógł na cesarzu odbycie publicznej pokuty. Przyczynił się także do nawrócenia św. Augustyna.
Zmarł w Wielki Piątek 397 roku. Jego relikwie znajdują się w bazylice mediolańskiej.
Pozostawił po sobie liczne pisma moralno-ascetyczne, dogmatyczne, mowy, listy oraz hymny - te weszły na stałe do liturgii. Jego święto ustalono w rocznicę konsekracji biskupiej.
Jest patronem Bolonii, Mediolanu. pszczelarzy.

W IKONOGRAFII św. Ambroży przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym. Malarze często ukazywali go w grupie czterech ojców Kościoła.
Jego atrybutami są: bicz o trzech rzemieniach, dziecko w kołysce, gołąb i ptasie pióro jako znak boskiej inspiracji, księga, krzyż, mitra, model kościoła, napis: "Dobra mowa jest jak plaster miodu", pastorał, pióro, ul.

8
Sobota
Marii Romaryka Makarego Wirginii Narcyzy
NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NMP (UROCZYSTOŚĆ)
Św. Romaryka, opata • św. Euchariusza bpa Trewiru (+ III w.) • św. Hildemana op. bpa (+ 843) • św. Makarego m. (+ 250)
św. Patapiusa ps. (+ VI w.)
Niepokalane Poczęcie
Bartolome Esteban Murillo
Niepokalane Poczęcie

Ojciec Święty Pius IX w obecności 54 kardynałów i 140 biskupów ponad 150 lat temu ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. „Najczystszy Syn znalazł Cię najczystszą i wolną od wszelkiej zmazy” - pisał już w VI w. Teofan, poeta Kościoła wschodniego. Inny czciciel Niepokalanej, św. Hezychiusz z Jerozolimy (V w.), pisał: „Była nieskażoną, wolną od złych namiętności, bezsprzeczną zwyciężczynią szatana”.
O Maryjo, Bóg Cię wybrał, czyniąc godną macierzyństwa Syna, i uczynił pierwszą spadkobierczynią Jego świętości. W Tobie dokonało się zwycięstwo dobra nad złem, łaski nad grzechem. Ty jesteś - jak mówił Paweł VI - „początkiem lepszego świata”. Niepokalana, Tobie zawierzamy nas wszystkich i prosimy: bądź naszą Przewodniczką w drodze do domu Ojca.

PATRON DNIA
Św. Romaryk

Św. Romaryk, Opat. Romaryk z Remiremontu pochodził z rodu Merowingów, dynastii panującej w państwie Franków w latach 481-751. Urodził się ok. 570 r. w królestwie Austrazji (obecne tereny Belgii, Holandii, zachodnich Niemiec i wschodniej Francji). Jego rodzice zostali zabici przez królową Brunhildę. Pełnił wysoką funkcję na dworze królów Teudeberta II i Chlotara II.
Na dworze monarszym usłyszał o Kolumbanie Młodszym i zapragnął pójść w ślady irlandzkiego zakonnika. Zrezygnował z zaszczytów i udał się do cysterskiego opactwa w Luxeuil (obecnie Luxeuil-les-Bains w Burgundii), gdzie został mnichem. Około 620 r. otrzymał od króla posiadłość Villa Habendum w Wogezach. Za zgodą opata, św. Eustazjusza (drugiego po św. Kolumbanie opata Luxeuil), razem ze swoim przyjacielem, św. Amatem, założył na jej terenie klasztor, nazwany później Remiremont (Romarici Mons). W pobliżu męskiego monasteru wybudowano konwent dla zakonnic. Wzorowano się na fundacji w Agaunum (St. Maurice w Szwajcarii). Prawdopodobnie oba domy miały wspólnych przełożonych. W Remiremont pierwszym opatem był Amat, a po nim Romaryk.
Romaryk zmarł 8 grudnia około 653 r., w wieku 85 lat. Papież Leon IX w 1051 r. polecił, aby dokonano translacji jego relikwii, czyli aby przeniesiono je na bardziej zaszczytnie miejsce. Obrzęd ten był potwierdzeniem kultu, stanowił więc odpowiednik dzisiejszej kanonizacji.

9
Niedziela
Leokadii Joanny Wiesławy Walerii Nataszy Piotra Wiesława Joahima Liboriusza Radzisławy
II NIEDZIELA ADWENTU
Św. Jana Diego Cuahtlatoatzin(WD)
Św. Leokadiia, dziewicy, męczennicy (+ 304) • św. Cypriana op. (+ VI w.) • św. Gorgonii (+ ok. 370)
bł. Liboriusza Wagnera kpł. m. (+ 1631) • św. Piotra Fourrier kpł. zk. (+ 1640) • św. Prokula bpa (+ 300)
św. Restytuta bpa m. (+ ok. 360) • św. Syrusa bpa Pawii (+ IV w.)
PATRON DNIA
Św. Jan Diego Cuahtlatoatzin

Św. Jan Diego Cuahtlatoatzin urodził się ok. 1474 r. w mieście Cuauhtitlán, należącym do Królestwa Texcoco (Meksyk). Jego pierwotne imię Cuauhtlatoatzin w języku Cziczimeków znaczyło: «Mówiący orzeł» lub «Ten, kto mówi jak orzeł». Był człowiekiem świeckim i ojcem rodziny. Został ochrzczony przez pierwszych misjonarzy franciszkańskich prawdopodobnie w 1524 r., gdy miał ok. 48 lat. W 1529 r. zmarła mu żona María Lucía.

Życie Juana było proste i uczciwe. Był dobrym i bogobojnym chrześcijaninem. Pokorny, posłuszny i cierpliwy, postępował zgodnie z sumieniem i dawał przykład innym.

Źródła historyczne podają, że po raz pierwszy Matka Boża ukazała mu się w sobotę 9 grudnia 1531 r., kiedy szedł wczesnym rankiem do Tlatelolco na Mszę św. i katechezę prowadzoną przez franciszkanów. Ujrzał wtedy piękną postać kobiecą, odzianą w różową tunikę i błękitny płaszcz, która przedstawiła mu się jako «Święta Maryja zawsze Dziewica, Matka prawdziwego Boga» i poprosiła, by na tym miejscu została zbudowana świątynia, w której będzie czczony Jej Syn. Poleciła Juanowi przekazać to życzenie władzom Kościoła w Meksyku. Początkowo misjonarze franciszkańscy, a także biskup Juan de Zumárraga odnieśli się do Juana Diego nieufnie. Maryja podczas następnych objawień — które trwały do 12 grudnia 1531 r. — nalegała, by Jej polecenie rychło zostało spełnione. Juan Diego poprosił Ją wówczas o znak, który pomógłby przekonać biskupa. Matka Boża powiedziała mu, by udał się na szczyt wzgórza Tepeyac i nazbierał dla Niej kwiatów. Choć było to miejsce jałowe i w dodatku pokryte lodem, Juan Diego rzeczywiście znalazł tam piękne, wielobarwne kwiaty, które zebrał i okrył swoim płaszczem. Gdy bp Zumárraga rozwinął płaszcz, zebrani zobaczyli na nim wizerunek Maryi. Wkrótce na wzgórzu Tepeyac powstał mały kościółek, który stał się celem licznych pielgrzymek Indian, Metysów i Hiszpanów. Szczególną czcią wiernych został otoczony wizerunek Matki Bożej — który w cudowny sposób pojawił się na płaszczu Juana Diego i zachował się do dziś — oraz Jej przesłanie pełne miłości i miłosierdzia skierowane nie tylko do ludności Meksyku, ale całego świata.

Za zgodą biskupa Juan Diego zamieszkał w pobliżu kościoła i służył w nim Panu oraz Jego Matce. Zostawił wszystko, co miał, by poświęcić resztę życia modlitwie i głoszeniu Ewangelii. Zmarł w 1548 r. i został pochowany w kościele, przy którym pracował.

Kult Juana Diego zaczął się szerzyć w Meksyku zaraz po jego śmierci. Jednym ze świadectw tego kultu jest świątynia, którą wzniesiono w Cuauhtitlán, miejscu urodzenia Juana Diego, a którą poświęcono Matce Bożej.

6 maja 1990 r. Ojciec Święty wyniósł go do chwały ołtarzy podczas uroczystej Mszy św. sprawowanej w bazylice pw. Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w stolicy Meksyku.


Św. Leokadia

Św. Leokadia, dziewica, męczennica (+304). Św. Leokadia urodziła się w Toledo (Hiszpania) pod koniec III wieku w zamożnej rodzinie chrześcijańskiej. Od najmłodszych lat, jak podają jej biografowie, ćwiczyła się w cnotach chrześcijańskich. Cechowała ją ponadto wielka skromność oraz miłosierdzie okazywane ubogim. Kiedy cesarz Dioklecjan wydał rozkaz o prześladowaniu chrześcijan, namiestnik rzymski w Toledo nakazał uwięzić wszystkich, którzy jawnie przyznawali się do chrześcijaństwa albo którzy zostali jako tacy oskarżeni. Wśród nich znalazła się św. Leokadia, dziewica. Dacjan, namiestnik, usiłował ją skłonić do odstępstwa najpierw pochlebstwem i obietnicami, potem groźbą, wreszcie tak wyszukanymi mękami, że w więzieniu zmarła. Dacjan uważał, że gdyby udało mu się św. Leokadię nakłonić do porzucenia wiary chrześcijańskiej, to zachwiało by to wiarą innych.

Św. Leokadia zmarła w roku 304. Kult św. Leokadii miał swoje centrum w Toledo przy świątyni wzniesionej na jej grobie przez metropolitę św. Helladiusza. Metropolita Toledo, Sixila, pisze, że za jego czasów (w. VIII) obchodzono bardzo uroczyście jej doroczną pamiątkę 9 grudnia. W obecności króla, prymasa i mnóstwa wiernych otwierano grobowiec Świętej i wtedy przemawiał ku czci patronki miasta arcybiskup Toledo. Pisze on nadto, że wielkiej czci doznawał welon Świętej. Kiedy Arabowie w wieku VIII zajęli Toledo, wtedy relikwie św. Leokadii przeniesiono do Oviedo, gdzie również wzniesiono świątynię ku jej czci. W wieku XI relikwie Świętej przewieziono aż do Belgii, gdzie do wieku XVI odbierały cześć w opactwie Saint-Ghislain. Kiedy jednak wybuchły w Belgii wojny religijne i zaistniało niebezpieczeństwo, że protestanci zniszczą relikwie, w roku 1587 przewieziono je z powrotem do Toledo, gdzie odbierają cześć w słynnej katedrze. Św. Leokadia jest patronką Hiszpanii i Toledo.

W IKONOGRAFII św. Leokadia przedstawiana jest z palmą męczeńską. Jej atrybutem jest wieża.

10
Poniedziałek
Grzegorza Eulalii Julii Tomasza Bogdana Rodzisławy Maura
Dzień powszedni
Najśw. Maryi Panny Loretańskiej
W diecezji warszawsko-praskiej(WO)
Św. Grzegorza III, papieża • św. Deusdedita bpa (+ ok. 680) • śwśw. Eulalii i Julii, mm. (+ 304) • św. Gemella m. (+ poł. IV w.)
śwśw. Karpofora kpł. i Abundiusa dk., mm. (+ III/IV w.) • św. Maura m. (+ III w.) • św. Melchiadesa pp. m. (+ 314)
śwśw. Mennasa, Hermogenesa, Eugrafa, mm. (+ pocz. IV w.) • św. Syndulfa bpa (+ ok. 650) • św. Tomasza op. (+ 720)
MB Loretańska

Dziś Kościół czci Najświętszą Maryję Pannę Loretańską. Od XI w. we włoskim Loreto czczona jest figura Matki Bożej, należąca do najpiękniejszych wizerunków maryjnych świata. Ciemna, smukła postać Maryi z Dzieciątkiem cieszy się powszechnym kultem w całej Europie, a Jej sanktuarium - tak zwany Domek Loretański - jest jednym z najczęściej nawiedzanych miejsc świętych.

Zwróćmy uwagę na strój, w jaki tradycja ubrała osobę Maryi. Jest to bogato haftowana dalmatyka, która obleka jednocześnie Matkę i Syna. Ten strój liturgiczny mówi o pięknej prawdzie naszej wiary: wskazując na udział Maryi w kapłaństwie Chrystusa, przypomina każdemu z nas, podziwiającemu figurę loretańską, że i my - zjednoczeni z Panem - mamy pełnić wobec świata posługę kapłańską.

Czczona w Loreto Madonna z Dzieciątkiem jest patronką lotników. Jak głoszą starożytne podania, aniołowie przenieśli do tego włoskiego miasteczka dom Maryi, by właśnie tam pielgrzymi mogli adorować miejsce, w którym Najświętsza Maryja Panna kontemplowała tajemnice Boże. Ale figura Matki Bożej Loretańskiej nie jest obca również Polakom; znajduje się ona na Okęciu przed kaplicą. W matczyne ręce Maryi podróżni mogą więc składać swój los, Jej bowiem do końca można zaufać.

Święto dzisiejsze wzywa nas do modlitwy za świat i ofiary za grzeszników. Czy nie do tego nawoływała Matka Najświętsza w swoich objawieniach, przede wszystkim w Fatimie?

PATRON DNIA
Św. Grzegorz II, papież

Św. Grzegorz III, papież. Był z pochodzenia Syryjczykiem. Jako papież kontynuował działalność swego poprzednika Grzegorza II. Nie dopuścił do niszczenia obrazów w Italii. Na synodzie rzymskim (731), po nieudanych próbach pojednania z cesarzem Leonem III Izauryjskim, ekskomunikował popieranych przez niego obrazoburców. Wraz z senatem mianował Karola Młota konsulem Rzymu oraz wezwał go do obrony przed Longobardami. Zmarł w 11 roku pontyfikatu 10 grudnia 741.

W IKONOGRAFII św. Grzegorz przedstawiany jest w kapie, paliuszu lub tiarze na głowie.

11
Wtorek
Damazego Daniela Waldemara Hieronima
Dzień powszedni
Św. Damazego I, Papieża (WD)
św. Barsaby m. (+ ok. 342) • św. Daniela Słupnika (+ 493) • bł. Hieronima Ramizzi zk. (+ 1455) • św. Hugolina Magalotti ps. (+ 1373)
św. Sabina bpa (+ 420) • śwśw. Trazona, Poncjana, Pretekstata, mm. (+ II - III w.) • św. Wiktoryna, Fuscjana, mm. (+ III - IV)
PATRON DNIA
Św. Damazy

Św. Damazy urodził się około 305 roku w Hiszpanii. Za papieża Liberiusza (352-366) był diakonem i prezbiterem. Wybrany biskupem Rzymu (366), miał konkurenta Ursyna. Dopiero synod zwołany w 378 roku ostatecznie rozstrzygnął spór. W swoich 10 listach do biskupów Wschodu Damazy wyjaśnił doktrynę katolicką wobec ówczesnych herezji. Stanowisko to potwierdził sobór konstantynopolitański w roku 381. Dzięki wpływom papieża Teodozjusz Wielki ogłosił chrześcijaństwo religią państwową (380). Na życzenie papieża Damazego św. Hieronim opracował przekład Pisma św. na język łaciński, zwany Wulgatą. Stał się on urzędowym tekstem Kościoła. Św. Damazy odnowił i udostępnił rzymskie katakumby. Pochowanym tam świętym dedykował swoje heksametry.
Zmarł 11 grudnia 384 roku. Jego relikwie spoczywają w głównym ołtarzu kościoła S. Lorenzo in Damaso, który sam ufundował.

W IKONOGRAFII św. Damazy przedstawiany jest w ornacie, z tiarą i pastorałem. Czasami jako papież spoczywający na tronie.
Jego atrybutami są: książka, pastorał i pierścień z diamentem, będącym aluzją do jego imienia - "adamas" (diament).

12
Środa
Joanny Aleksandra Ady Dionizji Dagmary Konstantego Finiana Franciszki Szymona
Dzień powszedni
Najśw. Maryi Panny z Guadalupe (WD)
MB z Guadelupe
Św. Joanny Franciszki Frémyot de Chantal, baronowej, wdowy, zakonnicy (1572 - 1641)
śwśw. Ammonarii, Merkurii, Dionizji, mm. (+ 250) • bł. Bartola tercjarza (+ 1300) • śwśw. Epimacha, Aleksandra, mm. (+ 250)
św. Finiana op. (+ 549) • bł. Konrada z Offidy zk. (+ 1306) • śwśw. Maksencjusza, Konstancjusza, Justyna, mm. (+ III/IV w.)
św. Synezjusza m. (+ 275)
13
Czwartek
Łucji Otylii Antoniego Eugeniusza Włodzisława
Św. Łucji, dziewicy i męczennicy (WO)
św. Antiocha m. (+ pocz. II w.) • bł. Antoniego Grassi zk. (+ 1671) • św. Autberta bpa (+ ok. 670)
śwśw. Eustracjusza, Auksencjusza, Eugeniusza, Mardariusza, Orestesa, mm. (+ III/IV w.) • św. Judoka kpł. (+ 669)
św. Otylii ksieni (+ 720)
PATRON DNIA
Św. Łucja

Św. Łucja, dziewica, męczennica (+ok. 304). Pochodziła z Syrakuz na Sycylii. Po torturach, którymi usiłowano ją skłonić do porzucenia wiary, poniosła śmierć męczeńską przeszyta mieczem. Imię jej wymienia się w Kanonie rzymskim. Jest patronką Toledo; krawców, ociemniałych, rolników, szwaczek, tkaczy; orędowniczką w chorobach oczu. Legenda z V/VI wieku głosi, że Łucja udała się do grobu św. Agaty, aby za jej pośrednictwem uprosić zdrowie dla swej chorej matki. Od Świętej otrzymała nie tylko dar, o który prosiła, ale zapewnienie, że sama dostąpi chwały męczeństwa. Po powrocie do domu złożyła ślub dozgonnej czystości i rozdała majątek ubogim. Kandydat do jej ręki zadenuncjował ją jako chrześcijankę. Uwięzioną skazano na pohańbienie w domu publicznym, lecz oprawcy żadną silą nie mogli jej ruszyć z miejsca, nawet parą wołów. Kiedy sędzia nakazał spalić ją na stosie, ogień jej nie tknął. Wtedy wydał wyrok śmierci przez ścięcie mieczem. Miała 23 lata.

W IKONOGRAFII przedstawia się św. Łucję w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu.
Jej atrybutami są: lampa, miecz, palma męczeństwa, płomień u stóp; na tacy oczy, które jej wyłupiono; sztylet.

14
Piątek
Jana Alfredy Izydora Spirydona Wenancjusza
Św. Jana Od Krzyża, Kapłana i Doktora Kościoła (WO)
św. Agnella op. (+ 596) • śwśw. Druzusa, Zozyma, Teodora, mm. (+ II w.) • śwśw. Herona, Arseniusza, Izydora, mm. (+ 250)
bł. Marii Franciszki Schervier zk. (+ 1876) • śwśw. Nikazjusza bpa Reims, jego siostry św. Eutropii, mm. (+ 407)
św. Pompejusza bpa Pawii (+ V w.) • św. Spiridiona bpa (+ 348) • św. Wenancjusza Fortunata bpa w Poitiers (+ 600)
św. Wiatora bpa Bergamo (+ IV w.)
PATRON DNIA

Św. Jan od KrzyżaŚw. Jan od Krzyża, zakonnik, kapłan, doktor Kościoła (1542-1591). Jan de Yepes urodził się w Fontiveros koło Avili. Po śmierci ojca pracował zarobkowo jako krawiec, tkacz, pielęgniarz. Mając 21 lat wstąpił do karmelitów Podczas studiów w Salamance otrzymał święcenia kapłańskie (1566). Pokochawszy krzyż Chrystusa, nigdy nie przestał cierpieć. Był głównym pomocnikiem św. Teresy z Avila w reformie zakonu. Spowiednik, mistrz nowicjatu, wystąpił z próbą zreformowania zakonu. W 1578 roku został aresztowany przez oponentów i osadzony na 9 miesięcy w więzieniu klasztornym. Traktowany jako buntownik dostępował wielu mistycznych łask. Poematy które wtedy powstały: "Pieśń duchowa", "Noce ciemności", należą do szczytów mistyki. Jan od Krzyża głosił konieczność całkowitego ogołocenia wewnętrznego, aby dojść do pełni zjednoczenia z Bogiem. Po ucieczce z zakonnego więzienia podjął dalszą reformę klasztorów.
Umarł w Ubeda z 13 na 14 grudnia mając 49 lat. Pozostawił po sobie pisma prozą i wierszem, ukazujące jego duchowe doświadczenia oraz rozumienie mistyki od strony teologicznej.
Jego relikwie znajdują się w kościele karmelitów w Segovii.
Beatyfikowany w 1591 roku, kanonizowany w 1726. Pius XI ogłosił go doktorem Kościoła (1926).
Jest patronem karmelitów bosych.

W IKONOGRAFII św. Jan od Krzyża przedstawiany jest w habicie karmelitańskim.
Jego atrybutami są: otwarta księga, krucyfiks, lilia, orzeł u jego stóp.

15
Sobota
Jana Waleriana Chrystiana Ireneusza Maryna Celiny Krystyny Niny Marii Mścisława
Dzień powszedni
Bł. Jana Karola Steeb, kapłana (+ 1856) • św. Chrystiany m. w Gruzji (+ IV w.) • św. Euzebiusza bpa m. (+ 371)
śwśw. Ireneusza, Antoniego, Teodora, Satumina, Wiktora, mm. (+ III w.) • św. Maksymina (+ VI w.)
św. Marii od Krzyża di Rosa zk. (+ 1855) • św. Maryna op. (+ 1170) • św. Waleriana bpa m. (+ ok. 460)
PATRON DNIA

Bł. Jan Karol SteebBł. Jan Karol Steeb, kapłan (+1856). Pochodził z Tybingi. Był protestantem. Na katolicyzm przeszedł pod wpływem lektury dzieł Bossueta. W 1796 roku został wyświęcony na kapłana w Weronie i od razu zadbał o pierwszych rannych żołnierzy w szpitalach, w wyniku działań zbrojnych prowadzonych przez armie Napoleona, oraz został kapelanem w biednych dzielnicach miasta.

Nauczał w różnych szkołach Francji i Niemiec, był wykładowcą języka niemieckiego w seminarium biskupim, pedagogiem w dziewczęcego koledżu, gdzie pisał memoranda w sprawach szkoły. W 1821 poznał i został spowiednikiem Francesci Luigii (późn. bł. Vincenza Maria Poloni, zm. 1855) pochodzącej z rodziny farmaceutów. Wspólnie w 1840 (oficjalnie 2 listopada) roku założyli Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia, którego głównym zadaniem była opieka zdrowotna. Przejęli przytułek oraz szpital w Weronie, co zostało potwierdzone aktem papieskim Piusa IX w 1848 roku.

Z chwilą śmierci Carla mała społeczność zgromadzenia liczyła 64 siostry, obecnie około 1200, które działają na całym świecie w 200 oddziałach i 100 we Włoszech. Poszczególne społeczności można znaleźć w Portugalii, Szwajcarii oraz w Afryce (Tanzania, Angola, a ostatnio w Burundi) i w Ameryce Łacińskiej (Argentyna, Brazylia i Chile). W Niemczech można je spotkać w Berlinie i Tybindze (od 1954, gdzie znajduje się katolicki dom dziecka Karola Steeba i dom opieki w kościele św. Piotra w dzielnicy Lustnau).

Po śmierci Carlo został otoczony kultem we Włoszech. Nazwano go "Samarytaninem z Werony".
Beatyfikował go Paweł VI (1975).

16
Niedziela
Adelajdy Albiny Zdzisławy Alicji Zdzisława Sebastiana Antoniny
III NIEDZIELA ADWENTU (Gaudete)
Św. Adelajdy, cesarzowej (931/932? - 999) • św. Adona bpa (+ 875) • św. Albiny dz. m. (+ poł. III w.)
św. Dawida króla i proroka (+ X w. przed Chr.) • św. Ireniona bpa (+ 391) • bł. Marii od Aniołów ksieni (+ 1717)
bł. Sebastiana Maggi zk. (+ 1494) • śwśw. Walentego, jego syna Konkordiusza, Nawalisa, Agrykoli, mm. (+ III w.)
PATRON DNIA
Św. Adelajda

Św. Adelajda, cesarzowa (931/932?-999). Córka Rudolfa II, króla Burgundii. Wcześnie wydano ją za Lotara II, króla Italii. Mieli córkę Emmę. Owdowiała mając 20 lat. Uwięziona przez Berengariusza II, pretendenta do tronu, zdołała zbiec. Znalazła opiekę u Ottona I, który pojął ją za żonę. Miała z nim troje dzieci. 25 grudnia 962 roku razem z mężem otrzymała z rąk papieża Jana XII koronę cesarską. Po śmierci Ottona, jako regentka, okazała niepospolite zalety umysłu i serca. Nazwano ją "najwybitniejszą kobietą X wieku". W ostatnich latach życia usunęła się do klasztoru Selz nad Renem i tam żyła jako mniszka. Zmarła 16 grudnia 999 roku. Jej imię jest wybite na odwrocie monety Bolesława Chrobrego. Kanonizował ją Urban II (1097).

W IKONOGRAFII przedstawia się św. Adelajdę w stroju cesarzowej, z insygniami władzy. W ręku trzyma kościół lub klasztor.

17
Poniedziałek
Łazarza Łukasza Floriana Olimpii Jana Modesta Wiwiany
Dzień powszedni
Św. Łazarza, biskupa (+ I w.) • bł. Beggi zk. (+ 693) • śwśw. Floriana, Kalanika, mm. (+ 638) • św. Jana z Moutha kpł. zk. (+ 1213)
św. Modesta patr. (+ 618) • św. Olimpii wdowy (+ ok. 409) • św. Sturmiusza op. (+ 779) • św. Wiwiny zk. (+ 1170)
PATRON DNIA
Św. Łazarz
Juan de Flandes ok. 1500
Wskrzeszenie Łazarza

Św. Łazarz, biskup (+ I w.). Brat Marii i Marty. Mieszkali razem w Betami, na wschodnim zboczu Góry Oliwnej. Chrystus darzył ich swoją przyjaźnią i bywał w ich domu. Kiedy Łazarz zmarł i został pochowany, Jezus przybył do Betanii i wskrzesił go (J 11,1-44). Ewangelista Jan opisuje także inny pobyt Jezusa w domu Łazarza na dzień przed Jego wjazdem do Jerozolimy (12,1-11).

Według starej tradycji wschodniej Łazarz po Zesłaniu Ducha Świętego udał się na Cypr i tam był biskupem. Średniowieczna legenda opowiada o skazaniu świętego rodzeństwa z Betanii na wygnanie. Umieszczono ich na statku bez steru, który odepchnięto od brzegu. Po wielu miesiącach tułaczki przybyli oni do Marsylii. Łazarz był w niej pierwszym biskupem.

Niektóre kalendarze wspominają Łazarza pod datą 17 grudnia, jednak marcowa data ma uzasadnienie w tradycji, bowiem w IV wieku właśnie wtedy urządzano procesje z Jerozolimy do Betanii na pamiątkę wskrzeszenia Łazarza.

Św. Łazarz jest patronem rzeźników, grabarzy, trędowatych, leprozoriów i żebraków.

W IKONOGRAFII ukazuje się św. Łazarza najczęściej w scenie wskrzeszenia oraz na uczcie w Betanii.


Św. Modest, patriarcha. To łacińskie imię - oznaczające człowieka umiarkowanego, skromnego - nosił wybitny XIX-wieczny kompozytor rosyjski, twórca fenomenalnych "Obrazków z wystawy", Modest Musorgski. Patron, który użyczył mu imienia, żył na przełomie VI i VII w., w czasach szczególnie bolesnych dla chrześcijańskiego Wschodu.

W 614 r. armia perska, dowodzona przez Chosroesa, po dekadzie szturmu na granice cesarstwa, wkroczyła do Jerozolimy. Święte miasto zdobyli więc niewierni, zginęło 60 tysięcy osób, a niewiele mniej dostało się do niewoli. Wiele kościołów i klasztorów spłonęło albo legło w gruzach; splądrowano skarbce, skradziono drogocenne paramenty, a Krzyż z Grobu Pańskiego najeźdźcy wywieźli do Ktezyfonu. Bazylika Narodzenia Pańskiego ocalała tylko dlatego, bo Mędrcy ze Wschodu - przedstawieni na mozaice "Hołd Trzech Króli" - nosili perskie szaty.

W gronie chrześcijan, którzy trafili do perskiej niewoli znalazł się również patriarcha Zachariasz. Jego wikariuszem był wówczas Modest, który zdołał pozostać w mieście. Piastował godność ihumena - to znaczy przełożonego - Ławry św. Teodozego w Jerychu. W tej tragicznej sytuacji Modest przystąpił do odbudowy zniszczonych świątyń, a także wznoszenia nowych. A czynił to z taką charyzmą, że wkrótce zdobył poważanie nawet u cesarza Herakliusza. Wystąpił o pomoc do chrześcijan z Syrii, a także Egiptu, którego prefekt ocalił przed profanacją Świętą Włócznię i Gąbkę z Męki Pańskiej.

W 622 r. rozpoczęła się wojna, zakończona w 630 r. wniesieniem do miasta przez cesarza - kroczącego boso Drogą Krzyżową - Świętego Krzyża. W tym roku, po śmierci Zachariasza, patriarchą wybrano właśnie Modesta. Zmarł cztery lata później w Sozas, kiedy powracał do Palestyny, a wieść głosiła, że został otruty i obrabowany. Pozostawił po sobie rozmaite pisma.

18
Wtorek
Piotra Pawła Bogusława Gracjana Laurencji Wiktora Auksencjusza
Dzień powszedni
Śwśw. Pawła Mi, Piotra Doung-Lac, Piotra Truat, męczenników (+ 1838) • św. Auksencjusza bpa (+ 360)
św. Gacjana bpa Tours (+ pocz. IV w.) • św. Kacjana bpa (+ V w.) • śwśw. Kwinktusa, Symplicjusza, mm. (+ poł. III w.)
śwśw. Rufusa i Zozyma, mm. (+ 117/118) • śwśw. Tomasza Tran Van-Thieu (+ 1838) • Emanuela Le Van-Phung (+ 1859) mm.
św. Wunibalda op. (+ 761)
PATRON DNIA
Śwśw. Paweł Mi, Piotr Doung-Lac, Piotr Truat, męczennicy

Śwśw. Paweł Mi, Piotr Doung-Lac, Piotr Truat, męczennicy (+1838). Pierwsi misjonarze, którzy przynieśli wiarę chrześcijańską do Wietnamu, przybyli tam w 1533 r. Ich działalność nie spotkała się z przychylnością władz, które wydalały obcokrajowców ze swojego terytorium. Przez kolejne trzy stulecia chrześcijanie byli prześladowani za swoją wiarę. Wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, zwłaszcza podczas panowania cesarza Minh-Manga w latach 1820-1840. Zginęło wtedy od 100 do 300 tysięcy wierzących. Stu siedemnastu męczenników z lat 1745-1862 św. Jan Paweł II kanonizował w Rzymie 18 czerwca 1988 r. (ich beatyfikacje odbywały się w czterech terminach pomiędzy 1900 i 1951 rokiem). Wśród nich jest 96 Wietnamczyków, 11 Hiszpanów i dziesięciu Francuzów; było to ośmiu biskupów i pięćdziesięciu kapłanów; pozostali to ludzie świeccy. Prawie połowa kanonizowanych (50 osób) należała do Rodziny Dominikańskiej. Ponieważ zamieszkiwali oni teren apostolatu Tonkin Wschodni (położony na wschód od rzeki Czerwonej), który papież Innocenty XIII powierzył dominikanom z Filipin, nazywa się ich często męczennikami z Tonkinu.
Wspominani dziś trzej bracia: Paweł Mi, Piotr Doung-Lac oraz Piotr Truat byli katechumenami. Gdy wybuchło prześladowanie chrześcijan w Wietnamie, aresztowano ich, wtrącono do więzienia i poddano torturom. Zamęczono ich przez uduszenie. Beatyfikowani zostali w 1900 r., a kanonizowani w 1988 r.

19
Środa
Anastazego Eleonory Dariusza Gabrieli Nemezjusza Faustyny Grzegorza Urbana
Dzień powszedni
Anastazego I, papieża • św. Eleonory mn. (+ 657) • św. Grzegorza bpa (+ VI w.) • śwśw. Meuris, Thei, mm. (+ 308)
św. Nemezjusza m. (+ 250) • św. Tymoteusza dk. m. (+ II w.) • bł. Urbana V pp. (+ 1370)
PATRON DNIA
Św. Anastazy

Św. Anastazy I, papież, pochodził z Rzymu. Na stolicę Piotrową wybrany w 399 roku. Szczególną troską otoczył Kościół afrykański. Zmarł 19 grudnia 401 roku. Św. Augustyn nazwał go "mężem apostolskiej gorliwości".

W IKONOGRAFII przedstawia się św. Anastazego w papieskim stroju pontyfikalnym.
Jego atrybutem jest księga.

20
Czwartek
Makarego Eugeniusza Dominika Bogumiła Zefiryna Ignacego Juliusza Juliana
Dzień powszedni
Św. Makarego i św. Eugeniusza, kapłanów (+ poł. IV w.) • śwśw. Ammona, Zenona, Ptolemeusza, Ingena, Teofila, mm. (+ 250)
św. Dominika bpa (+ 680) • św. Dominika z Silos op. (+ 1073) • św. Filogoniusza bpa Antiochii (+ 324)
śwśw. Liberata i Bajula (+ II w.) • bł. Wincentego Romano kpł. (+ 1831)
PATRON DNIA
Św. Makary

Św. Makary i św. Eugeniusz, kapłani (+ poł. IV w.). Byli kapłanami w Antiochii. Publicznie wystąpili przeciw decyzjom i zachowaniu Juliana Odstępcy. Pochwycono ich i torturowano, a następnie zesłano do Mauretanii. Trudno ustalić, gdzie wówczas przebywali: w miejscowości o nazwie Gildona (Gildoba) czy też w oazie na pograniczu dzisiejszego Egiptu i Libii. Tam prowadzili działalność misyjną. Nie ma jednoznacznych dokumentów na temat ich męczeńskiej śmierci. Męczeństwo przypisuje się im zapewne w znaczeniu szerszym, obejmującym śmierć na wygnaniu. Pamięć o nich utrwaliło kilka utworów hagiograficznych, przy czym niektóre zlokalizowały wygnanie Makarego i Eugeniusza w Arabii. Wspominano ich w różnych dniach: Grecy 20 grudnia, Martyrologium Hieronimiańskie 23 stycznia, a grecka Passio 22 lutego.

21
Piątek
Piotra Seweryna Tomisława Tomasza Jana Temistoklesa Anastazego Andrzeja
Dzień powszedni
Św. Piotra Kanizjusza, kapłana i doktora Kościoła (WD)
św. Anastazego bpa m. (+ 609) • św. Gliceriusza kpł. m. (+ III/IV w.) • św. Jana Wincencjusza mn. (+ 1012)
św. Temistoklesa m. (+ III w.)
PATRON DNIA
Św. Piotr Kanizy

Św. Piotr Kanizy, kapłan, doktor Kościoła. Urodził się w 1521 roku w Nijmegen (Holandia) jako syn Jakuba Kanijs, który pełnił w tym mieście urząd burmistrza. Piotr studiował teologię w Kolonii. W 1543 roku wstąpił do jezuitów. Po ukończeniu doktoratu skierowano go do krajów germańskich, aby powstrzymał napór protestantyzmu. Pracował w Ingolstadzie, Wiedniu, Pradze, Augsburgu, Innsbrucku, Monachium. Jego aktywność przejawiała się głównie w kaznodziejstwie oraz nauczaniu. Założył i zreformował liczne kolegia, uniwersytety w Niemczech. W 1558 roku odbyt krótką podróż do Polski (Kraków, Łowicz, Piotrków), towarzysząc nuncjuszowi Kamilowi Mentuati. Cieszył się przyjaźnią kardynała Rozjusza. Jako teolog papieski brał udział w soborze trydenckim (1562). Napisał wiele rozpraw apologetycznych. Jednym z jego popularnych dzieł był katechizm (200 wydań). Ostatnie lata spędził we Fryburgu szwajcarskim. Zmarł 21 grudnia 1597 roku.
Beatyfikował go Pius IX (1864), kanonizował oraz ogłosił doktorem Kościoła Pius XI (1925). Jest określany "apostołem Niemiec". Patron diecezji Brixen, Innsbrucku oraz szkolnych organizacji katolickich w Niemczech.

W IKONOGRAFII przedstawia się św. Piotra Kanizego w sutannie jezuity.
Jego atrybutami są: katechizm, krucyfiks, młotek, pióro.

22
Sobota
Franciszki Zenona Anastazji Honoraty Leona Judyty
Dzień powszedni
Św. Franciszki Ksawery Cabrini, dziewicy, zakonnicy • św. Cheremona bpa m. (+ 250) • św. Flawiana m. (+ poł. IV w.)
św. Ischyriona m. (+ 250) • bł. Judyty mn. (+ 1136) • św. Zenona żołnierza m. (+ III/IV w.)
PATRON DNIA
Św. Franciszka Ksawera Cabrini

Św. Franciszka Ksawera Cabrini, dziewica, zakonnica, urodziła się w 1850 roku w Lombardii. Po studiach nauczycielskich pracowała przez dwa lata w szkole. Z powodu słabego zdrowia odmawiano jej przyjęcia do zakonu. W 1880 roku założyła z kilku swymi towarzyszkami zgromadzenie Misjonarek Najświętszego Serca Jezusowego, którego celem była praca zarówno wśród wierzących, jak i niewierzących, zwłaszcza na Wschodzie. W 1887 roku otworzyła dom w Rzymie. Leon XIII ze względu na pilne potrzeby duszpasterskie emigracji włoskiej w Stanach Zjednoczonych zachęcił ją, aby tam podjęta pracę ze swoimi siostrami. Franciszka wyjechała do Ameryki w 1888. Siostry prowadziły katechizację, pracowały w szpitalach, w więzieniach oraz wśród ubogich. W kilka lat później wyjechały na misje do Chin i Afryki. W 1907 roku zgromadzenie misjonarek zostało zatwierdzone przez Stolicę Apostolską. Franciszka Ksawera zmarła 22 grudnia 1917 roku w Chicago. Pius XII beatyfikował ją w 1938 roku, kanonizował w 1946. Franciszka jest patronką emigrantów.

W IKONOGRAFII św. Franciszka Ksawera przedstawiana jest w stroju zakonnym, zgodnie z fotografią z 1914 roku.
Jej atrybutem Serce Boże.

23
Niedziela
Wiktorii Jana Sławomira Marii Małgorzaty Sławomiry Iwona Serwulusa
IV NIEDZIELA ADWENTU
Św. Wiktorii, męczennicy (III/IV w.) • św. Iwona z Chartres bpa (+1116) • bł. Małgorzaty Sabaudzkiej wdowy (+ 1464)
bł. Marii Małgorzaty d'Youville zk. (+ 1771) • śwśw. Migdoniusza i Mardoniusza, mm. (+ IV w.) • bł. Serwulusa (+ ok. 590)
śwśw. Teodula, Eupora, Gelazego, Saturnina, Eunicjana, Zetyka, Leomenesa, Agatopoda, Bazylidesa, Ewarysta, mm. (+ 250)
św. Torlakura Thorhallsona bpa (+ 1193)
PATRON DNIA
[Rozmiar: 6416 bajtów]

Św. Wiktoria, męczennica (III/IV w.). pochodziła z Sabiny pod Rzymem. Zginęła śmiercią męczeńską. Jej relikwie znajdują się w Subiaco oraz w katedrze w Łowiczu.
Podanie głosi, że Wiktoria miała przyjaciółkę Anatolię. Obie były zaręczone: Wiktoria z Eugeniuszem, Anatolia z Aureliuszem. Obie ślubowały czystość. Umocnił je w tych postanowieniach Anioł, który powiedział: "Jest miejsce na dziewictwo, czystość i małżeństwo, z tym, że dziewictwo to złoto, czystość (niewinność) - srebro, małżeństwo - brąz." Dziewczęta wybrały "złoto", co spowodowało agresję narzeczonych, którzy wydali je rzymskim władzom. Wiktoria została przebita mieczem.

W IKONOGRAFII przedstawia się św. Wiktorię, gdy rozdaje pieniądze i klejnoty ubogim.
Jej atrybutami są: anioł, miecz w sercu, palma męczeńska.

24
Poniedziałek
Adama Ewy Eweliny Irminy Adeli Józefa
Dzień powszedni
Wigilia Bożego Narodzenia
Adama i Ewy, pierwszych rodziców • św. Adeli ksieni (+ 734) • św. Delfina bpa Bordeaux (+ ok. 404)
św. Grzegorza kpł. m. (+ III/IV w.) • św. Irmy ksieni (+ 710) • św. Józefa Sarbela Maklouf ps. (+ 1898)
bł. Pauli-Elżbiety Certoli zk. (+ 1865) • św. Tarsylii dz. (+ ok. 593)

„Ach, witaj, Zbawco, z dawna żądany, tyle tysięcy lat wyglądany. Na Ciebie króle, prorocy czekali, a Tyś tej nocy nam się objawił” -śpiewamy w kolędzie.

Módlmy się, aby całe nasze życie było czujnym oczekiwaniem na ostateczne przyjście Pana.

EWANGELIA
WIGILIJNA

Łk 2, 1-20

P.: Pan z wami.
W.: I z duchem twoim.
P.: Słowa Ewangelii według św. Łukasza

W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie. I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania. Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie: Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił. Udali się też z popiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.
Oto słowo Pańskie.
W.: Chwała Tobie Chryste.

PATRON DNIA
Adam i Ewa

Adam i Ewa, pierwsi rodzice (Rdz 2,73,24). Adam pierwszy człowiek, praojciec ludzkości. Według relacji biblijnej o stworzeniu Bóg ulepił go "z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia" (Rdz 2,7), czyli ducha, czyniąc go zdolnym do samodzielnej egzystencji fizycznej, religijno moralnej. Ukształtował go na "obraz i podobieństwo" Swoje ( Rdz 1,26;5,1). Z Ewą, swą niewiastą, cieszył się rajem pełnią szczęścia. Po grzechu pierworodnym stracił szczególną i wyjątkową więź z Bogiem. Musiał pracować i w pocie czoła zdobywać swój chleb powszedni. Był pierwszym rolnikiem. Będąc ojcem ziemskim jest figurą Chrystusa, od którego pochodzimy według ducha (Rz 5,12-21; Kol 1,15;3,9-10; 1 Tm 2,13-14). EWA pierwsza kobieta, pramatka, małżonka Adama (Rdz 3,20;4,1; Tb 8,6; 2 Kor 11,3; 1 Tym 2,13). Opis jej stworzenia "z żebra Adama" podkreśla tożsamość człowieczeństwa kobiety i mężczyzny. Zwiedziona przez szatana popełniła grzech, powodując nieszczęście duchowe i egzystencjalne. Grzech i kara nie przekreśliły zawartego w błogosławieństwie Bożym daru przekazywania życia, choć sprowadziły cierpienia i trudy Ewa jest figurą Maryi, przez którą przyszło na świat zbawienie.Jedna z legend głosi, że Adam miał być pochowany w okolicach Hebronu, inna zaś podaje, że na Kalwarii, gdzie krople krwi umierającego Chrystusa padły poprzez szczeliny spękanej trzęsieniem ziemi na czaszkę Adama.

W IKONOGRAFII ukazuje się Adama i Ewę w scenach biblijnych: stworzenie Ewy obok Adama leżącego na ziemi; scena w raju: Adam w przepasce z liści figowych stoi pod drzewem wraz z Ewą, która podaje mu owoc zerwany z drzewa (czasami winogrona); Adam i Ewa wypędzani z raju przez anioła. Atrybutami są: baranek, kłos i łopata symbol troski o pożywienie.

25
Wtorek
Marii Anastazji Eugenii Alberta Piotra
UROCZYSTOŚĆ BOŻEGO NARODZENIA
Bł. Marii od Aniołów Wüllenweber, zakonnicy (+ 1907) • św. Anastazji (+ III/IV w.) • św. Eugenii m. (+ poł. III w.)
Fra Filippo Lippi - Boże Narodzenie
Fra Filippo Lippi - Boże Narodzenie - Adoracja

Dziecię narodzone tej nocy z Maryi Dziewicy, owinięte w pieluszki i położone w żłobie (por. Łk 2, 7) to znak nadziei dla całej ludzkości i znak pokoju dla tych, którzy cierpią z powodu wojen, nienawiści, przemocy.

„Bóg z Boga, światłość ze światłości. Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego”. Tylko On jest światłem, mocą i zwycięstwem człowieka. Jemu oddajmy cześć i chwałę.

Pokłońmy się Księciu Pokoju i prośmy stówami kolędy: „Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą! W dobrych radach, w dobrym bycie wspieraj jej siłę swą siłą”. O to samo prosimy dla całego świata, tak bardzo dzisiaj zagrożonego wojnami, terroryzmem i nienawiścią.

PATRON DNIA

Bł. Maria od Aniołów Wüllenweber, Zakonnica (+1907). W 1888 roku założyła zgromadzenie Sióstr Salwatorianek. Była w nim pierwszą przełożoną. Beatyfikował ją Paweł VI (1968).

26
Środa
Szczepana Dionizego
Św. SZCZEPANA, PIERWSZEGO MĘCZENNIKA (Święto)
św. Dionizego pp. (+ 268) • św. Teodora (+ VI w.) • bł. Wincenty-Marii Lopez y Vicuna dz. zk. (+ 1890) • św. Zenona bpa (+ ok. 400)
św. Zozyma pp. (+ 418)
PATRON DNIA
Św. Szczepan

Św. Szczepan, diakon, męczennik (+ok.36?). Był jednym z siedmiu diakonów Kościoła jerozolimskiego, podejmujących prace charytatywne, m. in. opiekę nad wdowami. Według Dziejów Apostolskich, "pełen łaski i mocy Ducha Świętego", głosił Ewangelię z mądrością, której nikt nie mógł się przeciwstawić. Został oskarżony przez Sanhedryn, że występuje przeciw Prawu i Świątyni. W mowie obrończej Szczepan ukazali dzieje Izraela z perspektywy chrześcijańskiej, konkludując, że naród ten stale lekceważył wolę Boga (Dz 6,8-7,53). Wyznał publicznie Chrystusa, za co został ukamienowany (Dz 7,54-60). Protomartyr - pierwszy męczennik. Jego imię włączono do Kanonu rzymskiego.
Patron diecezji wiedeńskiej; kamieniarzy, kucharzy, tkaczy.

W IKONOGRAFII św. Szczepan występuje jako młody diakon w białej tunice lub w bogato tkanej dalmatyce.
Jego atrybutami są: księga Ewangelii, kamienie na księdze lub w jego rękach, gałązka palmowa.

27
Czwartek
Jana Żanety Fabioli Teodora Maksyma Radomysła Bartłomieja
Św. JANA APOSTOŁA I EWANGELISTY (Święto)
bł. Bartłomieja Tolomei zk. (+ 1348) • św. Fabioli wdowy (+ 399) • św. Maksyma bpa (+ 282) • św. Nikarety dz. (+ ok. 404)
śwśw. braci Teodora i Teofanesa bpa, mm. (+ 841, 845)
PATRON DNIA
Św. Jan ewangelista

Św. Jan, Apostoł, Ewangelista (+ ok. 100). Prorok, teolog, mistyk. Był synem Zebedeusza i Salome, młodszym bratem Jakuba Starszego (Mt 4,21). Pracował jako rybak. Uczeń Jana Chrzciciela. Razem ze św. Andrzejem poszedł za Jezusem (J 1,38-40). Był jego umiłowanym uczniem. Ewangelia odnotowuje obecność Jana podczas Przemienienia na Górze Tabor (Mk 9,2), przy wskrzeszeniu córki Jaira (Mk 5,37) oraz w czasie aresztowania Jezusa w Ogrodzie Oliwnym (Mk 14,33). Podczas Ostatniej Wieczerzy spoczął na piersi Zbawiciela. Chrystus z krzyża powierza mu swoją Matkę, a Jej Jana jako przybranego syna (J 19,26-27). Po zmartwychwstaniu przybywa razem ze św. Piotrem do grobu, gdzie "ujrzał i uwierzył" (J 20, 8), że Chrystus żyje. Był z Piotrem podczas cudownego uzdrowienia paralityka przy Złotej Bramie (Dz 4,13). Przebywał przez wiele lat w Jerozolimie (Gal 2,9), potem w Samarii (?), następnie w Efezie. W tym mieście miał się opiekować Najświętszą Panną Maryją aż do jej "Zaśnięcia". W Efezie napisał Ewangelię i trzy listy apostolskie. Przez cesarza Domicjana został zesłany na wyspę Patmos, tam napisał Apokalipsę. Za panowania Nerwy powrócił do Efezu. Tutaj, jako jedyny z apostołów, zmarł śmiercią naturalną. Patron Albanii, Azji Mniejszej; aptekarzy bednarzy, dziewic, zawodów związanych z pisaniem i przepisywaniem: introligatorów, kopistów, kreślarzy, biografów, papierników, pisarzy; oraz owczarzy, płatnerzy, skrybów, ślusarzy, teologów, uprawiających winorośl, wdów. Jemu poświęcona jest katedra papieży - bazylika Zbawiciela na Lateranie, "matka wszystkich kościołów".

W IKONOGRAFII św. Jan przedstawiany jest jako stary Apostoł, czasami jako młodzieniec w tunice i płaszczu, rzadko jako rybak. Najczęściej występuje w scenach będących ilustracjami tekstów Pisma św: Jan jest jedną z centralnych postaci podczas Ostatniej Wieczerzy, Jan pod krzyżem obok Maryi, Jan podczas Zaśnięcia NMP Jan na Patmos, Jan i jego wizje apokaliptyczne. Bywa przedstawiany w scenie męczeństwa - zanurzony w kotle z wrzącą oliwą.
Jego atrybutami są: diakon Prochor, któremu dyktuje tekst, gołębica, kielich z Hostią, kielich z wężem, kocioł z oliwą, księga, orzeł w locie, na księdze lub u jego stóp, siedem apokaliptycznych plag, zwój.

28
Piątek
Cezarego Teofili Godzisława Emmy Antoniego Teofila
Św. MŁODZIANKÓW, MĘCZENNIKÓW (Święto)
Św. Kaspra del Bufalo, zakonnika • św. Antoniego mn. (+ ok. 520) • św. Cezariusza m. (+ 310) • św. Domniona kpł. (+ 394)
śwśw. Domny, Agapy, Teofilii dz., Indesa, mm. (+ III/IV w.) • św. Troadiusa m. (+ 250)
PATRON DNIA
Św. Młodziankowie

Dwuletnim, a nawet młodszym chłopaczkom zamordowanym w Betlejem i okolicy na rozkaz króla Heroda, św. Ireneusz, Augustyn i inni ojcowie Kościoła nadali tytuł męczenników. Kult ich datuje się od I wieku po narodzinach Chrystusa. W Kościele Zachodnim Msza święta za świętych Młodzianków jest celebrowana tak jak Msze święte Adwentu i Wielkiego Postu: bez radosnych śpiewów; kolor liturgiczny czerwony.
Wydając okrutny rozkaz Herod chciał uśmiercić "nowo narodzonego króla żydowskiego" (Mt 2, 16). Czczeni jako "flores martyrum - pierwiosnki męczeństwa" nie złożyli życia za Chrystusa, ale niewątpliwie z Jego powodu. Zatriumfowali nad światem i zyskali koronę męczeństwa nie doświadczywszy zła tego świata, pokus ciała i podszeptów szatana.

29
Sobota
Tomasza Dominika Marcina Trofima Gerarda
Dzień powszedni
Św. Tomasza Becketa, biskupa i męczennika (WD)
śwśw. Dominika, Wiktora, Prymiana, Lybozjusza, Saturnina, Krescencjusza, Sekunda, Honorata, mm. (+ ok. 258)
św. Ebrufla op. (+ ok. 596) • św. Gerarda op. (+ 1029) • św. Marcelego op. (+ 480) • św. Trofima bpa Arles (+ I w.)
PATRON DNIA
Święty Tomasz Becket

Św. Tomasz Becket, biskup, męczennik. Urodził się w 1118 roku w Londynie. Studiował w Paryżu. Po przyjęciu święceń kapłańskich kontynuował studia na prawie w Bolonii. Kiedy wrócił do kraju, został archidiakonem. W 1155 roku mianowany lordem kanclerzem, stał się najbliższym współpracownikiem Henryka II. Kiedy siedem lat później został arcybiskupem Canterbury, zrezygnował z kanclerstwa. Zmienił radykalnie styl życia, podejmując ascezę. Dawniejsze oddanie królowi zamienił na głęboką troskę o Kościół, o zachowanie jego praw i przywilejów. Próby poszerzenia zakresu i kompetencji sądów królewskich kosztem kościelnych oraz ograniczenia władzy Kościoła spowodowały konflikt Tomasza z królem. Musiał chronić się ucieczką. W 1170 roku doszło do pojednawczego spotkania króla z arcybiskupem. Tomasz powrócił do Anglii. Jednak spokój trwał niezbyt długo. Kiedy Tomasz odmówił zdjęcia kar z biskupów, został zamordowany podczas nieszporów w katedrze, 29 grudnia 1170 roku. Aleksander III kanonizował arcybiskupa Tomasza w trzy lata później. Henryk II u jego grobu odbył publiczną pokutę. Grobowiec Świętego i jego relikwie zniszczył Henryk VIII (1538). Patron Anglii, duchownych.

W IKONOGRAFII św. Tomasz przedstawiany jest w stroju biskupim.
Jego atrybutami są: model kościoła, krzyż, miecz, palma męczeńska.

30
Niedziela
Egwina Edwina Eugeniusza Irmy Irminy Seweryna Marcelego Dawida Sabina Katarzyny
ŚWIĘTEJ RODZINY: JEZUSA, MARYI I JÓZEFA (Święto)
Św. Egwina, biskupa • św. Anyzji m. (+ ok. 300) • św. Anyzjusza bpa Tesalonik (+ 407) • św. Liberiusza bpa (+ IV w.)
bł. Małgorzaty Colonna zk. (+ 1284) • św. Rajnera bpa (+ 1077)
św. Sabina bpa, Eksuperancjusza dk., Marcelego dk., Wenustiana namiestnika, mm. (+ V/VI)
PATRON DNIA
Św. Egwin

Św. Egwin, biskup. Kształcił się u benedyktynów w Worcester. Tam został mnichem, potem kapłanem. W 639 roku powołano go na biskupstwo w rodzinnym mieście. Reformator życia kościelnego. Bronił świętości małżeństwa. Doradca Eldera, króla Mercji, jego syna Kenreda oraz Offy I, króla wschodnich Sasów. Podczas pobytu w Rzymie otrzymał od papieża zgodę na rezygnację z biskupstwa. W ostatnich latach życia pełnił obowiązki opata w Evesham. Zmarł 30 grudnia 717 roku.

W IKONOGRAFII św. Egwin przedstawiany jest w stroju biskupim, w ręku trzyma rybę, która w pyszczku trzyma klucz.

31
Poniedziałek
Sylwestra Melanii Sebastiana Mariusza
Dzień powszedni
Św. Sylwestra I, papieża (WD)
Św. Katarzyny Labouré, dziewicy, zakonnicy • św. Barbacjana kpł. (+ VI w.) • św. Kolumby dz. m. (+ III w.)
św. Melanii Młodszej mn. (+ 439) • św. Zotyka kpł. (+ IV w.)
PATRON DNIA
Św. Sylwester

Św. Sylwester I, papież (+335). Z pochodzenia Rzymianin. Na stolicę Piotrową wstąpił w 314 roku. Po edykcie mediolańskim kończącym erę prześladowań chrześcijan w cesarstwie rzymskim podjął organizację kultu Bożego. Za jego pontyfikatu odbył się I sobór powszechny w Nicei (325). Wystał tam swoich legatów, a następnie zatwierdził uchwały tegoż soboru. Za jego rządów wybudowano bazyliki rzymskie: św. Jana na Lateranie, św. Piotra w Watykanie, które konsekrował. Patron diecezji i miasta Modeny. Tam znajdują się także jego relikwie.

IKONOGRAFIA przedstawia św. Sylwestra w papieskim stroju pontyfikalnym lub jako papieża w tiarze i czerwonym płaszczu.
Jego atrybutami są: kościół, księga, trzyramienny krzyż, paliusz, tiara, wąż z książką, smok u stóp.



Św. Stanisław
MENU GŁÓWNE