Not seeing a Scroll to Top Button? Go to our FAQ page for more info. NASZ KOŚCIÓŁ -
Parfia Rzymskokatolicka w Pustkowie Osiedlu
OKRES ZWYKŁY Poniedziałek, 20 Sierpień 2018 - 232 dzień w roku - godz.09:20:15 Tydzień: 34
1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2016 2017 2018  
NASZ KOŚCIÓŁ - ROK 2012 : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 12  
Nasz Kościół - nr 226  -  Luty 2012   
KONSEKRACJA KOŚCIOŁA
Ucieszyła mnie wieść pożądana, pójdziemy do domu Pana… (Ps 121)

Powiększ - zoom

Te słowa psalmu 121, w którym Lud Starego Przymierza wyrażał radość na widok Świątyni i osobistego spotkania z Panem, zwracają naszą uwagę na podstawową funkcję, jaką w życiu wspólnoty kościelnej (parafii) pełni dom Boży – kościół, jako budowla powstała wspólnym wysiłkiem parafian. W bieżącym roku staniemy wobec niezwykłego zdarzenia, jakim jest konsekracja naszej świątyni, która w sposób widzialny zostanie oddana na mieszkanie Boga. W tym ważnym dla naszej wspólnoty parafialnej momencie, winniśmy lepiej niż to dotychczas czyniliśmy, uświadomić sobie fakt, że jesteśmy członkiem Mistycznego Ciała Chrystusa – Kościoła, w którym się rozwijamy i dla którego staramy się żyć tak, by stale był z nami Chrystus. To Chrystus przeobraża w nas stopniowo nasze życie. A my mamy być tego świadomi, być prawymi i żyć w jedności z innymi będąc jako latorośle wszczepieni w szczep winny, o którym mówi Jezus w ewangelicznej przypowieści. Kiedyś wybraliśmy Chrystusa i dlatego musimy się włączać w urzeczywistnianie wielkich planów Boga, w Chrystusowe posłannictwo.

Cała uroczystość konsekracji ma kilka wyraźnych części, które mają nam pomóc lepiej przeżyć całe misterium, w jakim będziemy uczestniczyć. Są to kolejno: obrzędy wstępne, na które składają się: procesyjne wejście do kościoła, poświęcenie wody i pokropienie ludu, ścian i ołtarza w kościele, Liturgia słowa, składająca się z czytań biblijnych, psalmu responsoryjnego, homilii ks. Biskupa i wyznania wiary. Na trzecią część (tzw. dedykację kościoła) składają się: Litania do Wszystkich Świętych, złożenie relikwii we wnęce ołtarzowej, modlitwa poświęcenia, którą odmawia biskup, namaszczenie ołtarza, namaszczenie ścian kościoła, okadzenie ołtarza, całego kościoła i iluminacja świątyni. Uroczystość kończy Liturgia Eucharystyczna.


Powiększ - zoom

Poszczególne części poświecenia kościoła tkwią swoimi korzeniami w tradycji biblijnej, gdzie na wyraźny głos Boga, Naród Wybrany buduje najpierw Namiot Spotkania, w którym umieszcza Arkę Przymierza jako znak jedności Boga z ludem. Po wejściu do Ziemi Obiecanej w X w. przed Chrystusem, Salomon na polecenie swego ojca Dawida, buduje wspaniałą świątynię, która była kilkakrotnie burzona, beszczeszczona i odbudowywana. Wprawdzie chrześcijańskie obrzędy konsekracji nawiązują do tradycji biblijnej, ale nabierają one innego znaczenia wynikającego ze stosunku Pana Jezusa do Boga Ojca i do świątyni jako domu Ojca. Stąd Jego gwałtowna reakcja na widok handlowania w obrębie świątyni. Dla nas, którzy wierzymy, że całkowite oczyszczenie dokonuje się w Chrystusie, Mistyczne Ciało Chrystusa – Kościół jest czymś nowym, niezwykłym. Konsekracja ma nam uświadomić, że od tej chwili wyłącznym przeznaczeniem konsekrowanej budowli jest uświęcanie człowieka. Często o tym zapominamy, nie przywiązujemy szczególnej wagi do naszego zachowania w kościele, do stroju („szata godowa”) a przede wszystkim zapominamy o swoim nawróceniu, o konieczności otwarcia się na drugiego człowieka. Zwykle widzimy materialną świątynię w jej kształcie statycznym, jako budowlę z kamienia, pomnik sztuki architektonicznej, a zapominamy o tym, że zgodnie z wolą Chrystusa mamy być świątynią duchową. Pięknie o tym powiedział Durand de Mende:
„Tak jak Kościół materialny zbudowany jest z kamieni połączonych w całość, tak i Kościół duchowy składa się z wielkiej ilości ludzi. Wszystkie kamienie murów obrobione i kwadratowe przedstawiają świętych, to znaczy czystych, którzy rękami Robotnika doskonałego zostali ułożeni, aby przebywać na zawsze w Kościele. Są oni połączeni tym samym spoiwem miłości, aż staną się kamieniami żywymi niebieskiego Syjonu, zjednoczonymi węzłem pokoju. Święty Piotr poucza nas w swoim liście, jak powinniśmy budować świątynię duchową – Corpus Mysticum, zgodnie pomocą Chrystusa: „Zbliżcie się do Niego, Kamienia żywego, odrzuconego przez ludzi, On jest prawdziwy, wybrany i w cenie u Boga, i jak z kamieni żywych formujcie sami budowlę, świątynię duchową, Świętego Kapłana, żeby składać ofiary duchowe przyjemne Bogu (...)”. Chrystus jest dla nas fundamentem, kamieniem węgielnym, zwornikiem naszego życia i jego celem. On domaga się od nas nie tylko podziwu, ale naśladowania i tego, byśmy się stali Jego przyjaciółmi, byśmy Mu pozwolili przemieniać nas tak, aby za św. Pawłem można było powiedzieć, „Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”.

Konsekracja

W Kościele, we wspólnocie lepiej widzimy, że zostaliśmy wybrani, mimo iż zło w jakiś sposób w nas tkwi. Ale Jezus Chrystus wziął nasze winy na siebie, On odwrócił wszelkie zło i On nas od niego wykupił. Musimy z Naszym Panem współpracować, bo tylko przez Niego możemy być wyzwoleni od wszelkiego zła. To On daje nam łaskę, że pragniemy Nieskończonej piękności, Nieskończonej czystości, Nieskończonej sprawiedliwości, Nieskończonego pokoju, Nieskończonej prawdy, Nieskończonej miłości, Nieskończonego życia – a Nieskończone ma jedno imię: BÓG!

Apostoł Narodów także poleca nam, abyśmy budowali Ciało Chrystusowe: „zakorzenieni w Nim i wbudowani w Niego umacniajcie się w wierze zgodnie z tym, czegoście się nauczyli, i nieustannie składajcie dziękczynienie” (Kol 2, 7). „Chrystus wzniósł się ponad wszystkie nieba, rozlał swoje łaski na nas, abyśmy budowali Ciało Chrystusa, aż dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej (Ef4,7-13). Kościół duchowy jest zgromadzeniem wiernych, Kościołem powszechnym, a więc każdy z nas jest świątynią. Mówią o tym na wielu miejscach Listy Apostolskie św. Pawła. Święty Augustyn, człowiek wielce doświadczony na drodze dochodzenia do zrozumienia swego miejsca w Mistycznym Ciele Chrystusa tak mówi:
„Jak ten gmach widzialny zbudowany został, aby nas łączyć cieleśnie, podobnie ta inna budowla, którą wszyscy jesteśmy, budowana jest po to, aby Bóg zamieszkał w niej duchowo, świątynia widzialna jest ofiarowana naszym oczom, ta druga – duchowa – zostanie nam dana u końca czasów, z przyjściem Pana, kiedy nasze ciało zniszczalne obleczone zostanie w niezniszczalność”.

Chrystus, Syn Boga zbudował samemu Bogu i nam Przybytek; tworzy go On sam, Kościół święty i wszyscy ludzie dobrej woli, posłuszni niepodzielnym sercem Bogu. Przez Niego zostaliśmy uwolnieni z grzechów. On powoduje, że dla Boga z Nim się jednoczymy, a Bóg jednoczy się z nami i chce w swoim Przybytku (Kościele) mieszkać. Centrum naszej egzystencji jest Ofiara Eucharystyczna i sakramenty. To tu poprzez Chrystusa odnajdujemy Boga, tak że zamieszkuje w nas.

Każdy z nas jest świątynią Boga dzięki uczestnictwu w Człowieku–Bogu o tyle, o ile realizuje w sobie tę Boską Obecność. Wtedy Ciało Mistyczne i my w Nim doznajemy przebóstwienia i wtedy działania człowieka przeniknięte są promieniowaniem Boga. Wtedy też Miasto – Jeruzalem Niebieskie jawi się w człowieku w całej wspaniałości, także za Epifaniosem z Salaminy możemy powtórzyć: „O raju Wielkiego Architekta, miasto świętego Króla, (Kościele) – oblubienico nieskalanego Chrystusa Pana, obiecana w wierze jedynemu Oblubieńcowi – promieniujesz i błyszczysz jak jutrzenka”.

Opracował Andrzej

Powrót do strony głównej